Een lege dag vol keuzes

Ik parkeer de auto op de oprit en zucht. Het is koud vandaag, maar de zon schijnt. Voor me ligt wederom een lange lege dag op me te wachten. De kinderen zijn de hele dag op school en ik kan helemaal zelf bepalen wat ik vandaag ga doen. Een jaloersmakend scenario voor velen. Maar makkelijk is het niet, elke dag bedenken wat je gaat doen. Kiezen tussen de vele opties en tegelijkertijd nergens de voldoening uit halen die voor velen vanzelfsprekend is als ze ’s ochtends naar kantoor vertrekken en worden ondergedompeld in het werk dat er ligt. Uiteraard zitten er aan mijn situatie ook vele voordelen, maar op sommige dagen verdwijnen die even naar de achtergrond en verlang ik er naar als werknemer de dag te beginnen op een kantoor, met praatjes met collega’s in plaats van kassières en bergen werk in plaats van was.

Het feit dat ik geen vaste baan heb en alle tijd om mezelf te ontplooien en te bedenken wat ik echt wil in het leven is natuurlijk goud waard, dat zie ik ook wel. En ik moet zeggen, ik ben al een eind gekomen. Want ik weet nu dat schrijven is wat ik wil en voor het eerst in mijn leven heb ik het gevoel dat ik ergens goed in ben. Maar hoe doe je dat? Wat wil ik precies schrijven? Waarom en hoe pak ik het aan?

Een ding is voor mij duidelijk: ik wil een verschil maken met mijn schrijfsels. Ik wil iets creëren en hiermee mensen inspireren en laten nadenken over de wereld om ons heen. En als het zou kunnen dan wil ik daarmee de wereld een beetje beter maken. Dat zou pas echt geweldig zijn!

De eerste stap is gezet, nu het plan verder uitwerken. Tips zijn welkom!

Een eenzame fiets in een Amerikaanse buitenwijk

Eindelijk was het zo ver. Na de ellenlange zomervakantie brak de eerste schooldag aan. In tegenstelling tot veel andere ouders die hun kinderen via een drive through systeem voor de school afzetten, bracht ik als een echte Hollander mijn kinderen lopend naar school (nadat ik mijn auto een straat verderop had geparkeerd). Maar wat schetste mijn verbazing: een van de kinderen werd met een heuse Batavusfiets, met Bobike stoeltje en al, op school afgeleverd. Dit moest een Nederlandse zijn! Niets is minder waar, al zat ik wel in de buurt. De vrouw bleek Deens te zijn. Ik merkte dat ik wat jaloers werd bij de aanblik van deze fietsende blonde vrouw met kind achterop. Of was het eerder nostalgisch? Want tegelijk vroeg ik me cynisch af: ‘denkt ze werkelijk dat ze het fietsen hier kan volhouden?’. Lees verder