Vanzelfsprekende vriendelijkheid

Ik loop door de grote Amerikaanse supermarkt. Het is vandaag ineens een stuk kouder buiten, maar binnen staat de airconditioning nog ingesteld op een zeer warme dag. Terwijl ik bibber en mijn handen warm wrijf, verlang ik er naar thuis te zijn, op de bank met een zielige film en een zak chokotoffs. Ik concludeer dat ik niet zo een geweldige bui heb. Op dat moment knikt een medewerker van de supermarkt mij vriendelijke toe en vraagt: how are you today? Op de automatische piloot antwoord ik: I’m fine and how are you? Hoewel ik eigenlijk uit wil roepen: als je het echt wilt weten, ik heb me weleens beter gevoeld! Even vervloek ik de vriendelijke maar soms ook oppervlakkige Amerikanen. Tot ik bij de kassa kom en de kassière mij ongevraagd een compliment geeft over mijn ‘prachtige’ haar. Het geeft blijkbaar niet dat ik al een half jaar niet naar de kapper ben geweest en ik hoognodig een nieuwe kapper moet zoeken. Dus omarm ik voor even deze vanzelfsprekende vriendelijkheid van de bewoners van dit land waar ik te gast ben. Eenmaal buiten regent het pijpenstelen. Maar dat geeft niks, want mijn dag kan niet meer stuk.

Lees hier ook mijn artikel Hello stranger! Praatjes maken in Amerika

Sinterklaas, Santa Claus of Sinterclaus?

Terwijl de Amerikanen zich verheugen op de komst van de belangrijkste man van het land, Santa Claus, en de Nederlandse vaders en moeders blij zijn dat Sinterklaas weer naar Spanje is vertrokken, realiseert bijna niemand zich hoe verwant deze twee mannen aan elkaar zijn. Hoe zit dit eigenlijk?

Lees verder

amerikaanse snelweg reis naar het zuiden

Enkele reis naar het Zuiden

Van New Jersey reden we de vele kilometers naar het Zuiden, naar ons nieuwe huis in Charlotte. Ruim 1.000 kilometer, het was alsof  we naar Zuid-Frankrijk verhuisden.

Door Pennsylvania en Virginia ging onze reis. Langzamerhand veranderde het hardere noordoostelijke accent in een zangerig zuidelijk accent en vroegen mensen ons ‘how are y’all?’. Het landschap was overal prachtig en ongerept. De auto’s werden groter, veelal trucks en we zagen steeds meer controversiële Confederation vlaggen. We stopten bij stoffige, ouderwetse diners, die gek genoeg vaak afgeladen vol zaten en waar ze biscuits and gravy en chicken and waffle verkochten.

In de heuvels van Virginia hielden we uiteindelijk onze pas in. Hier vonden we ware stilte en rust en nog meer ongerepte natuur. Vriendelijke Amerikanen uit het hele land vroegen ons ‘where are you from?’. We zwommen in riviertjes, leerden onze oudste kanoën, oefenden horseshoe gooien en zagen een heuse zwarte beer. We spraken met een leuke vader uit Louisiana, die vertelde hoe hij zijn twee jongens de kneepjes van het jagen bij bracht, en ons daarmee de verschillende kanten van wapenbezit liet inzien.

En zo merkte ik langzaamaan dat ik de Zuidelijke cultuur al enigszins aan het omarmen was. Na drie nachten paradijs werd het daarom tijd om verder af te zakken naar het Zuiden, alwaar een nieuw huis en een nieuw avontuur op ons lagen te wachten.

Hello stranger praatjes amerika cultuur

Hello stranger! Praatjes maken in Amerika

Je kunt veel over Amerikanen zeggen: dat ze luidruchtig zijn, belachelijk grote porties eten en in enorme auto’s rijden, maar ook dat ze ontzettend vriendelijk en hartelijk zijn.

De eerste maanden na onze aankomst in Amerika waren niet altijd makkelijk. Van werkende vrouw in een grote stad was ik opeens thuisblijfmoeder in een dorp vol sneeuw en drive-throughs. In deze soms lastige periode vond ik het dan ook een verademing dat werkelijk iedereen, van kassajuffrouw tot postbode tot wildvreemden op straat, een praatje met me aanknoopte. Ze complimenteerden me met mijn ‘very cute’ kinderen, riepen uit ‘I loooove your shoes’ of vroegen waar ik vandaan kwam en hoe lang ik hier al woonde. Maar ik moest er als nuchtere Nederlander ook wel aan wennen dat ik voortdurend werd aangesproken door volstrekt onbekenden.

Waar komt de neiging van Amerikanen om te pas en te onpas met wildvreemden een praatje te maken toch vandaan? Lees verder