moter tanzania wereldvrouw

Van verlegen meisje naar vrouw van de wereld

Als klein meisje speelde ik altijd dat we op reis gingen. Onder mijn gezag hingen mijn zusje en ik onze veel te kleine driewielers vol met slaapzakken, kleedden de poppen aan met dikke winterkleren (want het was altijd koud op mijn reizen) en gingen op pad. Van de woonkamer naar de keuken, van de zolder naar de wc.

Mijn vier jaar jongere zusje werd er gek van, want ze kan zich niets, maar dan ook niets voorstellen van mijn drang om op avontuur te gaan en nieuwe landen te ontdekken. Laat staan er te wonen. Waar zij honkvast is en haar avontuur zoekt in haar carrière, zwerf ik al een tijdje over de wereld. Lees verder

Advertenties

Amerikaanse preutsheid en peuterborstjes

That is so inappropriate!’ roept het Amerikaanse vriendinnetje van mijn oudste dochter, wanneer ze mijn jongste dochter naakt door ons huis ziet lopen. Geïrriteerd antwoord ik dat dit bij ons thuis niet ongepast is. Dit is misschien niet de meest verantwoorde reactie, maar na viereneenhalf jaar Amerikaanse preutsheid ben ik er even helemaal klaar mee. Lees verder

Mijn laatste roadtrip door Amerika is pure nostalgie

Alsof het nog niet genoeg is dat we net pas gehoord hebben dat we over zes weken naar Singapore gaan verhuizen, moeten we ook nog eens halsoverkop een zeven uur durende roadtrip naar Washington DC ondernemen om de paspoorten van onze dochters te verlengen. Lees verder

‘Bewegen’ richting een nieuw avontuur

‘Mama, gaan wij ook ‘bewegen’?’. In het hoofd van mijn zesjarige dochter gaat de vertaling van het Engels naar het Nederlands soms wat letterlijk. Ik zit met haar en een vriendinnetje in de auto en we praten over verhuizen. Het einde van het schooljaar nadert en zoals vaak op een internationale school gaat dit gepaard met afscheid nemen. Zo ook van het beste vriendinnetje van mijn dochter en van nog een heel aantal kinderen uit haar klas. Lees verder

women's march midterms verkiezingen amerika

Girlpower in Amerika: record aantal vrouwen stelt zich verkiesbaar

Het is 8 november 2016 en mijn Amerikaanse vriendin vertrekt met haar twee jonge dochters naar het stembureau. Op deze dag gaat een vrouw geschiedenis schrijven, daar is ze van overtuigd en haar dochters zullen daar getuigen van zijn.

Uitgelaten schrijft ze die dag op Facebook: ‘I voted for the first female president of the United States. I’m beyond proud of this vote…and I’m thrilled to be living in a time where my own daughters will grow up with this tremendous woman in the highest office in the land!’

Vol vertrouwen kijkt ze ’s avonds op televisie naar de uitslagen, totdat duidelijk wordt dat niet Hillary Clinton de komende vier jaar het Witte Huis gaat bewonen, maar een seksistische rokkenjager. De dagen erna brengt ze huilend door, overvallen door gevoelens van teleurstelling en boosheid. Lees verder

Bluf jezelf zelfverzekerd: fake it till you make it in America!

De ochtend van mijn eerste werkdag bij een interessante non-profit organisatie hier in North Carolina, klets ik op het schoolplein nog even met een Amerikaanse vriendin. Ik vertel haar dat ik een beetje onzeker ben, omdat ik voor mijn gevoel nog niet goed weet hoe de organisatie werkt en wat er van me verwacht wordt. Ze lacht en zegt: “You’re in America now, fake it till you make it!”. Lees verder

Plastic fantastic? Reduce, reuse en recycle in Amerika

Niet lang geleden werd ik door een aantal highschool meisjes aangesproken op de parkeerplaats van de supermarkt. Ze zagen mijn herbruikbare boodschappentassen en vroegen of ze met mij en de tassen op de foto mochten voor een recycleproject van school. En dit was niet de eerste keer dat ik en mijn tassen opvielen, want de meeste Amerikanen laten hun boodschappen inpakken in tientallen kleine plastic tasjes, waardoor ze al snel met een winkelwagen en achterbak vol plastic zitten. Erg onhandig bij het in en uitladen, maar vooral ontzettend slecht voor het milieu. Helaas is plastic niet meer weg te denken uit de huidige samenleving, en nog minder uit de Amerikaanse. Lees verder

Goed doen in Amerika

Als expatvrouw in Amerika moest ik er natuurlijk een keer aan geloven: vrijwilligerswerk. Sinds kort zet ik me daarom elke week een aantal uur in voor een lokale organisatie hier in Charlotte. Het zou een zinvolle besteding van mijn dag zijn, zo hoopte ik. Moeilijk was het niet om vrijwilligerswerk te vinden, want goed doen voor een ander zit Amerikanen in het bloed. Hoe komt het toch dat Amerikanen zo vrijgevig zijn en in hun (schaarse) vrije tijd vaak vrijwilligerswerk doen? En hoe doet Nederland het eigenlijk op het gebied van geven en vrijwilligerswerk in vergelijking met Amerika?

Lees verder

Op de fiets naar school? Niet in Amerika

Wow, you’re brave!’, krijg ik te horen als ik met een kind achterop en eentje naast me, de heuvel op, langs de lange rij met wachtende auto’s fiets. Een paar maanden geleden zijn de scholen in onze nieuwe woonplaats Charlotte begonnen. Wat keek ik voor onze verhuizing uit naar een basisschool op loopafstand van ons huis: lekker buiten met mijn twee meiden, niet elke dag die auto in, en na schooltijd lekker op het schoolplein spelen terwijl ik klets met andere ouders. Maar ik kwam van een koude kermis thuis.

Lees verder

Verhuizen naar de staat van de WC-wet

We gaan verhuizen, niet terug naar Nederland, maar naar het zuiden van Amerika, North Carolina om precies te zijn. Wanneer ik dit vertel aan mensen hier reageren de meeste uitgelaten: ‘Oh, you’re gonna love it there! It’s supposed to be so beautiful! And the weather so nice, I’m jealous!’ Slechts een enkeling linkt onze verhuisplannen aan een opzienbarende recente politieke ontwikkeling: de WC-wet van North Carolina. Lees verder