Over altijd maar flexibel zijn

Het is weer zover: als parttime thuisblijfmoeder en freelancer mocht ik mij weer eens flink flexibel opstellen. Deze keer was het niet bezoek uit Nederland of een door sneeuw gesloten school, maar een ziek kind dat mij verplichte mijn studie- en schrijfplannen op te doeken en mijn dag in het teken te stellen van sapjes, natte washandjes en thermometers.

Ook al werkte ik voorheen parttime en mijn man fulltime, toch waren de rollen net iets eerlijker verdeeld toen we nog in Nederland woonden. Het avontuur in Amerika is iets waar we samen bewust voor hebben gekozen en waar ik op mijn beurt ook veel voor terug heb gekregen, zoals nieuwe interesses, tijd voor studeren en een nieuw carrièrepad. Desalniettemin is het soms gewoonweg shit om altijd de enige te zijn die flexibel is en verlang ik ernaar om ’s ochtends, voordat thuis de spits losbarst, in mijn auto te stappen op weg naar een baas, die verwacht dat ik de hele dag mijn best doe, maar me daar ook rijkelijk voor waardeert.

Want op het moment dat je als ‘vrouw (of man) van’ beslist om de stap te wagen en je baan opzegt en in het vliegtuig stapt op naar een onbekend avontuur, geef je vaak ook een heleboel dingen op, waaronder een stukje eigenheid. Ik heb zodoende in de afgelopen jaren geleerd dat het heel belangrijk is om regelmatig voor mezelf te kiezen en tijd vrij te maken voor dingen die mij voldoening geven, zodat ik naast moeder en echtgenote, ook de andere persoon in mezelf nog weet te vinden. De eerste jaren van ons avontuur in Amerika had ik hier nogal moeite mee. Ik vond het lastig om voor mezelf te kiezen en te staan voor wat ik wilde. En misschien wist ik ook wel niet goed wat ik wilde. Nu ik dit beter weet en meer ervaring heb, lukt het mij beter om voor mezelf te kiezen. En daarmee is het ook makkelijker geworden om om te gaan met de keerzijde van altijd diegene in huis te zijn die flexibel is en alles uit de handen kan laten vallen.

Want ook al ben ik er niet altijd even blij mee, het feit dat ik überhaupt de ruimte en tijd heb om me zo flexibel op te stellen is uiteraard goud waard. Met liefde zit ik naast mijn zieke dochter op de bank en maak ik sapjes voor haar. En natuurlijk haal ik met plezier mijn schoonouders van het vliegtuig en breng ik een vrijdag met ze door, terwijl mijn man werkt en de kinderen op school zitten. Maar soms, heel soms, verlang ik er naar om te kunnen zeggen: ‘nee, vandaag niet, want ook ik heb belangrijke dingen te doen!’.

Mijn man heb ik in ieder geval zo ver gekregen dat hij onze oudste dochter vanmiddag uit school haalt. Nu nog duimen dat ik zelf niet ook word geveld door de griep. Want met een man die morgen voor ruim anderhalve week naar Azië vliegt en zonder opa’s en oma’s in de buurt, blijf ik naast flexibel toch ook graag gezond.

Plastic fantastic? Reduce, reuse en recycle in Amerika

Niet lang geleden werd ik door een aantal highschool meisjes aangesproken op de parkeerplaats van de supermarkt. Ze zagen mijn herbruikbare boodschappentassen en vroegen of ze met mij en de tassen op de foto mochten voor een recycleproject van school. En dit was niet de eerste keer dat ik en mijn tassen opvielen, want de meeste Amerikanen laten hun boodschappen inpakken in tientallen kleine plastic tasjes, waardoor ze al snel met een winkelwagen en achterbak vol plastic zitten. Erg onhandig bij het in en uitladen, maar vooral ontzettend slecht voor het milieu. Helaas is plastic niet meer weg te denken uit de huidige samenleving, en nog minder uit de Amerikaanse. Lees verder

Goed doen in Amerika

Als expatvrouw in Amerika moest ik er natuurlijk een keer aan geloven: vrijwilligerswerk. Sinds kort zet ik me daarom elke week een aantal uur in voor een lokale organisatie hier in Charlotte. Het zou een zinvolle besteding van mijn dag zijn, zo hoopte ik. Moeilijk was het niet om vrijwilligerswerk te vinden, want goed doen voor een ander zit Amerikanen in het bloed. Hoe komt het toch dat Amerikanen zo vrijgevig zijn en in hun (schaarse) vrije tijd vaak vrijwilligerswerk doen? En hoe doet Nederland het eigenlijk op het gebied van geven en vrijwilligerswerk in vergelijking met Amerika?

Lees verder

Een lege dag vol keuzes

Ik parkeer de auto op de oprit en zucht. Het is koud vandaag, maar de zon schijnt. Voor me ligt wederom een lange lege dag op me te wachten. De kinderen zijn de hele dag op school en ik kan helemaal zelf bepalen wat ik vandaag ga doen. Een jaloersmakend scenario voor velen. Maar makkelijk is het niet, elke dag bedenken wat je gaat doen. Kiezen tussen de vele opties en tegelijkertijd nergens de voldoening uit halen die voor velen vanzelfsprekend is als ze ’s ochtends naar kantoor vertrekken en worden ondergedompeld in het werk dat er ligt. Uiteraard zitten er aan mijn situatie ook vele voordelen, maar op sommige dagen verdwijnen die even naar de achtergrond en verlang ik er naar als werknemer de dag te beginnen op een kantoor, met praatjes met collega’s in plaats van kassières en bergen werk in plaats van was.

Het feit dat ik geen vaste baan heb en alle tijd om mezelf te ontplooien en te bedenken wat ik echt wil in het leven is natuurlijk goud waard, dat zie ik ook wel. En ik moet zeggen, ik ben al een eind gekomen. Want ik weet nu dat schrijven is wat ik wil en voor het eerst in mijn leven heb ik het gevoel dat ik ergens goed in ben. Maar hoe doe je dat? Wat wil ik precies schrijven? Waarom en hoe pak ik het aan?

Een ding is voor mij duidelijk: ik wil een verschil maken met mijn schrijfsels. Ik wil iets creëren en hiermee mensen inspireren en laten nadenken over de wereld om ons heen. En als het zou kunnen dan wil ik daarmee de wereld een beetje beter maken. Dat zou pas echt geweldig zijn!

De eerste stap is gezet, nu het plan verder uitwerken. Tips zijn welkom!

Vanzelfsprekende vriendelijkheid

Ik loop door de grote Amerikaanse supermarkt. Het is vandaag ineens een stuk kouder buiten, maar binnen staat de airconditioning nog ingesteld op een zeer warme dag. Terwijl ik bibber en mijn handen warm wrijf, verlang ik er naar thuis te zijn, op de bank met een zielige film en een zak chokotoffs. Ik concludeer dat ik niet zo een geweldige bui heb. Op dat moment knikt een medewerker van de supermarkt mij vriendelijke toe en vraagt: how are you today? Op de automatische piloot antwoord ik: I’m fine and how are you? Hoewel ik eigenlijk uit wil roepen: als je het echt wilt weten, ik heb me weleens beter gevoeld! Even vervloek ik de vriendelijke maar soms ook oppervlakkige Amerikanen. Tot ik bij de kassa kom en de kassière mij ongevraagd een compliment geeft over mijn ‘prachtige’ haar. Het geeft blijkbaar niet dat ik al een half jaar niet naar de kapper ben geweest en ik hoognodig een nieuwe kapper moet zoeken. Dus omarm ik voor even deze vanzelfsprekende vriendelijkheid van de bewoners van dit land waar ik te gast ben. Eenmaal buiten regent het pijpenstelen. Maar dat geeft niks, want mijn dag kan niet meer stuk.

Lees hier ook mijn artikel Hello stranger! Praatjes maken in Amerika

Wandelend langs cookie-cutter huizen

Ik wandel door de typische Amerikaanse wijk waar ik woon, langs grote huizen met strakke gazons. Vogels fluiten uit volle borst en de zon schijnt, zoals zo vaak hier. Af en toe kom ik een andere stay at home mom tegen die ook even haar benen strekt en haar hoofd leeg probeert te maken. Om de zoveel tijd steek ik mijn hand op naar een tuinman of klusjesman. De wijk voelt als een vakantiepark in Nederland, maar dan allemaal een slag groter en met mooier weer. Het ‘park’, zoals wij het gekscherend noemen, heeft een toegangsweg met een mooi naambord, precies zoals we kennen van de vakantieparken in Nederland. De toegangsweg leidt rechtstreeks naar het gemeenschappelijke gebouw waar ook het zwembad, de speeltuin en de tennisbanen te vinden zijn. Alleen het parkwinkeltje, waar je de krant en wat vergeten boodschapjes kan halen, mist. Rondom het zwembad en de tennisbanen zijn de huizen aan slingerende wegen en cul-de-sac’s gebouwd. Van bovenaf lijkt het net een mandala, maar dan ingekleurd met saaie tinten bruin en groen. Ook al is de wijk zo’n twaalf jaar oud, toch is de massaproductie nog goed te zien. Zoals alle relatief nieuwe wijken hier in suburbia, bestaat ook onze wijk uit cookie-cutter houses, huizen die er bijna allemaal het zelfde uitzien. Gelukkig durft een enkeling het aan om de luiken in een net andere kleur blauw te verven en heeft de tijd ervoor gezorgd dat de nieuwe bomen groot konden worden, anders waande ik me elke dag in de Truman Show.

Sinterklaas, Santa Claus of Sinterclaus?

Terwijl de Amerikanen zich verheugen op de komst van de belangrijkste man van het land, Santa Claus, en de Nederlandse vaders en moeders blij zijn dat Sinterklaas weer naar Spanje is vertrokken, realiseert bijna niemand zich hoe verwant deze twee mannen aan elkaar zijn. Hoe zit dit eigenlijk?

Lees verder

Op de fiets naar school? Niet in Amerika

Wow, you’re brave!’, krijg ik te horen als ik met een kind achterop en eentje naast me, de heuvel op, langs de lange rij met wachtende auto’s fiets. Een paar maanden geleden zijn de scholen in onze nieuwe woonplaats Charlotte begonnen. Wat keek ik voor onze verhuizing uit naar een basisschool op loopafstand van ons huis: lekker buiten met mijn twee meiden, niet elke dag die auto in, en na schooltijd lekker op het schoolplein spelen terwijl ik klets met andere ouders. Maar ik kwam van een koude kermis thuis.

Lees verder

amerikaanse snelweg reis naar het zuiden

Enkele reis naar het Zuiden

Van New Jersey reden we de vele kilometers naar het Zuiden, naar ons nieuwe huis in Charlotte. Ruim 1.000 kilometer, het was alsof  we naar Zuid-Frankrijk verhuisden.

Door Pennsylvania en Virginia ging onze reis. Langzamerhand veranderde het hardere noordoostelijke accent in een zangerig zuidelijk accent en vroegen mensen ons ‘how are y’all?’. Het landschap was overal prachtig en ongerept. De auto’s werden groter, veelal trucks en we zagen steeds meer controversiële Confederation vlaggen. We stopten bij stoffige, ouderwetse diners, die gek genoeg vaak afgeladen vol zaten en waar ze biscuits and gravy en chicken and waffle verkochten.

In de heuvels van Virginia hielden we uiteindelijk onze pas in. Hier vonden we ware stilte en rust en nog meer ongerepte natuur. Vriendelijke Amerikanen uit het hele land vroegen ons ‘where are you from?’. We zwommen in riviertjes, leerden onze oudste kanoën, oefenden horseshoe gooien en zagen een heuse zwarte beer. We spraken met een leuke vader uit Louisiana, die vertelde hoe hij zijn twee jongens de kneepjes van het jagen bij bracht, en ons daarmee de verschillende kanten van wapenbezit liet inzien.

En zo merkte ik langzaamaan dat ik de Zuidelijke cultuur al enigszins aan het omarmen was. Na drie nachten paradijs werd het daarom tijd om verder af te zakken naar het Zuiden, alwaar een nieuw huis en een nieuw avontuur op ons lagen te wachten.

A never-ending summer in a no-vacation nation

One of the things that has intrigued me the most, since we moved to the US, is the fact that kids here have a summer vacation of no less than three months. As a Dutchie, not only the length fascinates me, but even more the fact that working Americans only have a handful of vacation days available, and on top of this, most of them work fulltime.

So why then still give kids three months of summer vacation?
Lees verder